|
La vivo de virino estas eterne brulanta
flamo de amo, diras unuj. La vivo de virino estas sinoferado, certigas aliaj. La vivo de
virino estas patrineco, krias parto da homoj. La vivo de virino estas amuzi ado,  ercas aliaj. La virto de virinoj estas blinda kredo, hore konsentas  iuj.
La virinoj kredas blinde; ili amas, sin oferas, edukas infanojn, amuzias... sekve ili plenumas ion, kion la mondo ordonas al ili
plenumi, kaj tamen la mondo ial rigardas ilin senkonfide, kaj de tempo al tempo i esprimas sian opinion en formo de
riproo a averto: vi ne estas en ordo!
Inter la virinoj mem la pli akrevidaj, pli prudentaj a pli malfeliaj, esplorante sin mem a rigardante irkaen, ripetas: ni ne estas en ordo!
Por ia
malbono estas necesa la helpa rimedo: tiuj kaj aliaj vidas in en tio a alia, sed la malsano ne cedas per helpo de la
recepto.
Anta
nelonge unu el la verkistoj plej merite estimataj en nia lando anoncis publike,ke la virinoj
malsanas fizike kaj morale kaze
de tio, ke al ili mankas granda amo (kompreneble, koncerne la viron).
Ho, ielo!
kia grandega maljusteco tio estas！
La rozokolora dio Eroso helpe flugu al ni malsupren kaj
atestu, ke nia tuta vivo estas nenio alia ol konstanta, incensado pro lia honoro.
Alpena ni
komencis mari per niaj propraj
infanaj piedoj, ni jam adas,
ke nia destino estos ami iun el la sinjoroj de la kreita aro: estante ankora knabinetoj, ni pri tiu sinjoro kaj reganto
revas iun vesperon, kiam en la
ielo la luno lumas a la steloj brilas, iun matenon,kiam la neoblankaj lilioj malfermas al la
suno siajn bonodorajn kaliketojn, ni revas kaj sopiras. Ni sopiras is tiu momento, kiam estos al ni permesite, kiel
lilioj al la suno, turnii al
tiu, kiu el la nebulo de la matenaj nuboj a el la maro de la luna lumo elnaas anta
nia imago en la formo de Adoniso,dormanta sur ia mistero......
Poste... kio do estas poste? La Adoniso malstipreniras el la nuboj, enkorpias, ni interanas kun li ringojn kaj ni edzinias....Tio estas anka akto de amo, kaj kvankam la supre citita verkisto, en siaj cetere tre belaj
rakontoj, volas kredigi, ke iam
kaj senescepte tio estas nur akto de prikalkulo, mi ne konsentas kun li en tio.  i estas akto de prikalkulo en
esceptaj aferoj kaj cirkonstancoj, sed enerale i estas
akto de amo. De kia amo? Tio estas jam tute alia afero, tre subtila kaj postulanta longan
priparoladon; sed en iu okazo,
kiam en blanka muslino, kovrante la honteman vizaon per la tulaj randaoj, ni iras al la altaro,la arma Eroso flugas anta ni kaj balancas super nia kapo la toron kun la rozokoloraj flametoj.
Poste? Kio do estas poste? Ni denove amas... se ne tiun el la sinjoroj de
la kreitaaro,kiun la knabineto
vidis en sia revado kaj kiu al la junulino metis sur la fingron la edzigan ringon,—tiam alian: kaj cetere, se ni amas neniun, ni almena deziras ami... ni konsumias, ni enfalas en ftizon, ni ofte farias furioj kaze de nia dezirego de amo.
Kaj kio sekvas el io i tio? Unuj el
ni,irmitaj de la flugiloj de
la dio de amo, traflugas la tutan vivon honeste, virte kaj felie, sed aliaj, pli multaj, forte plimultaj, per
sangantaj piedoj maras sur la
tero, batalante pro la pano, pro trankvileco, pro virto, verante multe da larmoj, terure suferante, kruele
pekante, falante iam pli kaj
pli en la abismon de honto, mortante de malsato....
Sekve la recepto, konsistanta el la sola vorto “amu”, helpas ne kontra
iuj malsanoj，
Eble ni aldonu al i ankora unu ingrediencon，por
ke i estu pli efika?
Kian?
Tion eble diros al vi folieto, elirita el la vivo de virino...
|
|
ambro
EFMINISTRO
tobuso
tago
oj E-Historio E-Eminentuloj E-Movado E-Organizoj E-Gazetaro
E-Amikoj E-Materialoj 
dovida